Pałac arcybiskupi

Obronna rezydencja wzniesiona przez arcybiskupa Grzegorza z Sanoka ok. poł. XV w. na cyplu oblanym z trzech stron wodami stawu. W 1476 r. zamek oblegany przez Tatarów, odnowiony przez abpa Bernarda Wilczka (1505-1540); wówczas urządzona wygodna rezydencja arcybiskupów. Część zamku, wcześniej zapewne drewnianego, zbudowana z kamienia przez abpa Jana Dymitra Solikowskiego przed 1600 r., wraz z zaopatrzeniem warowni w działa i urządzenia obronne. Przed 1768 r. zamek przekształcony w pałac przez abpa Jana Skarbka. W l. 1768-1772 pałac przebudowany kosztem abpa Wacława Hieronima Sierakowskiego, m.in. kaplica ozdobiona freskami Antonia Tavelliego. W czasie I wojny światowej pałac ostrzelany przez Austriaków lub Niemców, spalony przez wycofujących się Rosjan. Skrzydło boczne, mieszczące kaplicę, wysadzone w powietrze przez Austriaków. W XIX w. pałac o korpusie głównym na rzucie prostokąta, z dostawionymi dwoma skrzydłami ujmującymi dziedziniec. W jednym ze skrzydeł urządzona kaplica.

Artyści i rzemieślnicy

• Tavellio Antonio, malarz

Bilbiografia

• Zaucha T., Kościół parafialny p.w. Św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Dunajowie, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 15, Kraków 2007, s. 187-211 s. 188
• Kallimach [Buonaccorsi] F., Życie i obyczaje Grzegorza z Sanoka, arcybiskupa lwowskiego, Lwów 1909