Oranżeria

Własność Tuhanów, Massalskich, którzy przyjęli nazwisko Tuhanowskich, następnie m.in. Danejków, Kościennickich i Wereszczaków, a od 2. ćw. w. XIX ponownie Tuhanowskich. Ostatnia właścicielka Józefa Tuhanowska przekazała Tuhanowicze Mińskiemu Towarzystwu Rolniczemu, które miało utrzymać we dworze szkołę rolniczą. Po I wojnie światowej majątek stał się własnością państwa. Przed r. 1894 w parku wzniesiono oranżerię wg proj. E. Pawłowicza, która obecnie nie istnieje. Murowana, parterowa, na planie prostokąta. Na osi dłuższej elewacji zwieńczony ścianą attykową ryzalit, którego naroża opinały lizeny. Okna o formie stojących prostokątów zamknięte półkoliście. Nad oknami ryzalitu dekoracja w formie łuków oraz elementów romboidalnych w nadokiennikach. Pod dachem znajdował się pas dekoracyjnego fryzu oraz gzyms wieńczący.

Artyści i rzemieślnicy

• Pawłowicz E., architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 387-389
• Несцярчук Л. М., Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны, Мінск 2002 (https://orda.of.by/.lib/nesterchuk/zppb/0) s. 77-78
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 608