Obora w dawnym zespole dworsko-parkowym

W 1 poł. XVIII w. dobra w rękach rodziny Bielakowiczów, od 2 poł. XVIII w. do 1939 r. Bortkiewiczów. Po II wojnie światowej w dawnym majątku urządzony kołchoz. Drewniany dwór Bortkiewiczów spalony w 1961 r. Zachowane resztki parku dworskiego oraz kilka budynków gospodarczych z pocz. XX w., w tym obora z 1904 r. Budynek obory murowany z kamienia polnego, założony na planie wydłużonego prostokąta, kryty dachem dwuspadowym. Elewacje boczne 13-osiowe, rozczłonkowane lizenami, niewielkie okna zamknięte odcinkowo, w ceglanych obramieniach. Ściany szczytowe o neobarokowych zwieńczeniach z półkolistymi naczółkami; na jednej ze ścian data budowy: "1904".

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 202
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 4, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IV) s. 545