Monaster Spasko-Eufrozyński

Klasztor żeński założony w 1128 r. przez mniszkę, późniejszą świętą, Eufrozynę Połocką. W XIII w. zniszczony w czasie najazdu litewskiego, odbudowany. W 1582 zabudowania monasteru przekazane przez króla Stefana Batorego zakonowi jezuitów, przejęte prawosławne mniszki po zdobyciu Połocka przez wojska cara Aleksego I, po czym w 1667, na mocy rozejmu w Andruszowie, ponownie w rękach jezuitów. W latach 1820–1832 zakonu pijarów. W 1832 klasztor skasowany przez władze carskie, w 1841 zabudowania zwrócone prawosławnym. W dwudziestoleciu międzywojennym budynki klasztorne przejęte przez państwo bolszewickie, przekazane wojsku i instytucjom państwowym.Po II wojnie światowej cerkiew Przemienienia Pańskiego działała jako jedyna świątynia parafialna w Połocku. W 1989 klasztor reaktywowany, po tym czasie budynki restaurowane.

Bilbiografia

• Trofimiuk E., Monastery połockie do końca XVI wieku, [w:] Życie monastyczne w Rzeczypospolitej, pod red. A. Mironowicza, U. Pawluczuka, P. Chomika, Białystok 2001 s. 103-104