Młyn wodny

W w. XVIII dobra należały do ordynacji nieświeskiej, stanowiły dożywotnią dzierżawę Teofili Konstancji ks. Radziwiłł, żony Ignacego Morawskiego h. Dąbrowa. Po ślubie Stefanii Radziwiłł z Ludwikiem Wittgensteinem własność Wittgensteinów, następnie drogą dziedziczenia Marii Hohenlohe, od której w r. 1890 Zausze kupił Konstanty Hartingh, który wraz z żoną był właścicielem majątku do r. 1939. Wzniesiony w w. XIX młyn wodny nie jest użytkowany i niszczeje. Murowany, parterowy, na planie prostokąta, nakryty dachem dwuspadowym. Fasada oraz jedna z krótszych elewacji dwuosiowe.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 412-413
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 14, Warszawa 1895 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIV) s. 467-468