Meczet

Usytuowany w centrum wsi. Zbudowany w r. 1815 (?), w 1901 oszalowany, remontowany w l. 1928-29. Po 1945 przejęty przez kołchoz i zamknięty, zwrócony wiernym w l. 80, w 1993 gruntownie wyremontowany. Drewniany, na planie planie zbliżonym do kwadratu (12,75 x 10 m), przykryty dachem czterospadowym z centralnie umieszczonym minaretem ośmiobocznym nakrytym cebulastą kopułką, ze sterczyną, kulą i półksiężycem. Elewacje oszalowane pionowo, wzmocnione lisicami. Od frontu szeroka przybudówka z dwoma wejściami - dla kobiet i mężczyzn - dostawiona w 1993 w miejsce dwóch ganków z 1928. Trzy prostokątne okna w ścianie płd., oświetlające salę modlitw (brak mihrabu). We wnętrzu układ wzdłużny, z babińcem od wsch. Sala modlitw przykryta stropem wspartym na 4 słupach; wzdłuż ściany pn galeria z wejściem od zach., w ścianie wsch. prześwit do babińca. Minbar z r. 1828, z pięciostopniowymi schodkami, z baldachimem na toczonych słupkach, przykrytym czterospadowym daszkiem. Na froncie baldachimu i na zapleczu mihury wyk. w l. 80. w. XX przez Sulejmana Rafałowicza z Iwia.

Artyści i rzemieślnicy

• Rafałowicz Sulejman, rzeźbiarz

Bilbiografia

• Drozd A., Dziekan M., Majda T., Meczety i cmentarze Tatarów polsko-litewskich, T. 2, Warszawa 1999 s. 32-34