Meczet

Usytuowany w centrum wsi, na mizarze. Zbudowany w r. 1909 z fundacji Aleksandra Kryczyńskiego, wg projektu inż. A. Sonina, na miejscu starszego, spalonego w r. 1907 (pierwsza wzmianka o świątyni w Niemieżu pochodzi z r. 1684). Remontowany w r. 1930, po II wojnie światowej przejęty przez kołchoz i użytkowany jako magazyn, biblioteka i archiwum. Zwrócony parafii pod koniec l. 70. w. XX, remontowany w l. 90. Drewniany, na planie prostokąta o wym.10,3x6,6 m, przykryty dachem czterospadowym obitym blachą; w pn. połaci dachu minaret sygnaturkowy sześcioboczny, nakryty cebulastą kopułką ze sterczyną zwieńczoną kulą, półksiężycem i gwiazdą. Od płd. mihrab na rzucie kwadratu, od pn. przedsionek z wejściem dla kobiet i mężczyzn. Elewacje oszalowane poziomo (w l.80. w. XX), okna prostokątne. Układ wnętrza poprzeczny. W sali modlitw minbar z r. 1994, wzorowany na starszym, z 1909, o czterech stopniach, z płaskim baldachimem wspartym na tralkach.

Artyści i rzemieślnicy

• Sonin Aleksander Nikołajewicz inżynier

Bilbiografia

• Drozd A., Dziekan M., Majda T., Meczety i cmentarze Tatarów polsko-litewskich, T. 2, Warszawa 1999 s. 40-41, il. 18-23, 75