Meczet

Zbudowany w r. 1926 z fundacji płk. Jakuba Romanowicza i środków państwa, na miejscu starszego (meczet istniejący we wsi co najmniej od 1713, odbudowany w r. 1832). Remontowany w r. 1930. Rozebrany przez władze ZSRR w l. 50 w. XX (elementy drewniane wykorzystane do budowy szpitala wiejskiego). Do dziś zachowana podmurówka na płd. skraju mizaru. Drewniany, na planie prostokąta, kryty dachem czterospadowym półszczytowym, z minaretem sygnaturkowo-wieżowym od strony pn. i niewielkim pięciobocznym mihrabem od płd. Minaret wbudowany w połać dachu, na kwadratowej podstawie, ośmioboczny, przykryty blaszanym hełmem zwieńczonym sterczyną z półksiężycem. Od wschodu ganek wsparty na czterech słupach, przykryty daszkiem dwuspadowym, ze wspólnym wejściem dla kobiet i mężczyzn. Okna prostokątne, zamknięte odcinkowo. Układ wnętrza poprzeczny.

Bilbiografia

• Drozd A., Dziekan M., Majda T., Meczety i cmentarze Tatarów polsko-litewskich, T. 2, Warszawa 1999 s. 46-47, il. 272
• Kryczyński S., Tatarzy litewscy, Warszawa 1938 s. 186