Meczet

Pierwszy meczet wzmiankowany w r. 1588. Omawiany, pochodzący zapewne z 1 poł. w. XVIII (1735?), przeniesiony ze wsi Sielec w w. XIX, na teren mizaru założonego około poł. w. XVIII. Opuszczony po 1948, zrujnowany, pozostałości przeniesione w r. 1991 do skansenu w Stroczycy pod Mińskiem (projekt rekonstrukcji niezrealizowany). Drewniany, na planie prostokąta o wym. 11x7 m, przykryty kopułą o wys. 11,5 m, z arkadowymi podcieniami dostawionymi do 2/3 elewacji pn. i zach., oraz dwoma gankami; kolumny podcieni i ganków kręcone. Na narożniku podcieni osadzona wieża minaretu: dwukondygnacyjna, na planie kwadratu, przykryta daszkiem czterospadowym. Mihrab pięcioboczny, nakryty daszkiem namiotowym. Elewacje oszalowane poziomo, okna prostokątne. Układ wnętrza poprzeczny, brak przedsionków, sala modlitw i babiniec przykryte sufitami. W sali modlitw wzdłuż ścianki działowej galeria wsparta na dwóch słupach. Minbar dekorowany na słupach arabskimi napisami, podłoga sali modlitw wyłożona haftowanymi pogrzebowymi suknami.

Bilbiografia

• Drozd A., Dziekan M., Majda T., Meczety i cmentarze Tatarów polsko-litewskich, T. 2, Warszawa 1999 s. 44-45, il. 262-272
• Kanapackaja Z., Mieczeti tatar Biełarusi, Litwy i Polszy: istoria i sowriemiennost, [w:] Mieczeti w duchownoj kulturie tatarskogo naroda (XVII b. – 1917 g.), Kazań 2006
• Jankowski, Cz., Powiat oszmiański. Materiały do dziejów ziemi i ludzi, t. 1, Petersburg 1896 s. 253