Łaźnia z mykwą

Usytuowana na rogu ul. Kantorskiej i Cyryla i Metodego, w pobliżu Synagogi Starej. Zbudowana w w. XVIII (po r. 1727), przebudowana. Murowana z cegły, tynkowana. Na planie zbliżonym do kwadratu, kryta dachem namiotowym, czterospadowym, z wbudowanym weń daszkiem dwuspadowym nad północnym frontonem. Elewacje wsch. i zach. rozczłonkowane lizenami, na każdej zachowane wejście i para okien zamkniętych półkoliście, z uproszczonymi kluczami. Elewacja północna, frontowa, pozbawiona podziałów, zwieńczona trójkątnym szczytem, w którym mały oculus. Okna wtórne. Łaźnia przebudowana na dom mieszkalny, wymagająca remontu. Pierwsza wzmianka o Żydach w Dubnie pochodzi z r. 1532. W r. 1629 w mieście było 58 żydowskich domów, co stanowiło 12% zabudowań. W roku 1672 istniała w Dubnie murowana synagoga, w 1698, oprócz niej, także dwie szkółki kahałowe, Żydzi nie posiadali jednak własnej łaźni, a jedynie wspólną z katolikami (1727), używaną w czwartki i piątki.

Bilbiografia

• Kravtsov S., Levin V., Synagogues in Ukraine: Volhynia, t. 1, Jerusalem 2017