Lamus

Własność Tuhanów, Massalskich, którzy przyjęli nazwisko Tuhanowskich, następnie m.in. Danejków, Kościennickich i Wereszczaków, a od 2. ćw. w. XIX ponownie Tuhanowskich. Ostatnia właścicielka Józefa Tuhanowska przekazała Tuhanowicze Mińskiemu Towarzystwu Rolniczemu, które miało utrzymać we dworze szkołę rolniczą. Po I wojnie światowej majątek stał się własnością państwa. Przed r. 1894 wzniesiono w parku lamus. Murowany z drewnianym piętrem, na planie kwadratu, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym z kwadratową wieżyczką. Na osi trójosiowej fasady wzniesiono ganek mieszczący wejście. W jednej z elewacji bocznych znajdowało się półokrągłe okno. Piętro otaczał balkon osłonięty wysuniętym okapem dachu wspartym na drewnianych słupach. Murowaną część budynku wieńczył gzyms, a jej naroża opinały lizeny. Lamus najprawdopodobniej niezachowany.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 387-389
• Несцярчук Л. М., Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны, Мінск 2002 (https://orda.of.by/.lib/nesterchuk/zppb/0) s. 77-78
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 608