Lamus

W w. XVII własność Ogińskich, którzy dzierżyli dobra do r. 1773. Następnie majątek należał do Świdów (pozostał w ich rękach do r. 1917). W miejscowości znajdował się dawny klasztor jezuitów, którego budynki przerobiono później na drewniany lamus, założony na rzucie kwadratu, dwukondygnacyjny, otoczony kolumnadą tworzącą galerię, kryty czterospadowym dachem gontowym. W pobliżu ulokowano stajnie i klomb kwiatowy.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 67