Kościół trynitarzy pw. Św. Trójcy i św. Kazimierza

Klasztor fundowany w r. 1714. Kościół zbudowany w l. 1725-35 z fundacji podkomorzego orszańskiego Kazimierza Sakowicza i Tekli z Larskich, wznoszony pod nadzorem o. Jana od św. Benedykta (Bączkowskiego). W latach 1798-1800 czasowo przejęty przez francuskie trapistki. W 1836 przebudowany na sobór Zmartwychwstania Pańskiego (dobudowane piatigławie), w czasach sowieckich ponownie przebudowany, służył miejscowemu aeroklubowi i hurtowni. Zburzony ok. 1958. Kościół murowany, na rzucie krzyża przenikającego się z wydłużonym ośmiokątem, z prostokątnym prezbiterium. Na skrzyżowaniu naw ukryta pod dachem elipsoidalna kopuła, na planie elipsy także dwie obszerne kaplice po obu stronach wejścia. Płaskie elewacje zwieńczone na osi trójkątnymi frontonami, opięte pilastrami w wielkim porządku. Wnętrze z 5 snycerskimi ołtarzami (w głównym stała figura Chrystusa Nazareńskiego, sprowadzona z Rzymu w 1728), a także liczne portrety Sakowiczów. Klasztor ukończony w 1747, piętrowy z wysokimi szczytami, pierwotnie na planie podkowy. Po rekonstrukcji (2002-2004) przeznaczony na Urząd Stanu Cywilnego.

Bilbiografia

• Boberski W., Jamski P., materiały własne
• https://radzima.org/pl/object/39618.html [dostęp 23.03.2018]
• Szczepaniak, J., Zniszczone kościoły i klasztory na terenie dzisiejszej diecezji witebskiej [w:] Ziemia powstająca z popiołów. Wyprawa studencka na Wschodnią Białoruś i Smoleńszczyznę 20-28 sierpnia 2001 oraz 20-24 sierpnia 2002 r., Kraków: Parafia p.w. św. Mikołaja w Czulicach 2002 148
• Sobczyńska-Szczepańska M., Architektura trynitarzy na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Katowice 2017 9, 49, 50, 81-83