Kościół św. Teresy

Początek budowy klasztoru karmelitów bosych w 1621 r., w 1627 r. wzniesiony drewniany kościół. W l. 16331650 , przy wsparciu rodziny Paców, zbudowano kościół murowany (proj. Jan Ulrich - architekt Radziwiłłów, proj. fasady Constante Tencalla). Po pożarze z 1760 r. remontowany, m.in. wg proj. J.K. Glaubitza wykonane stiuki i freski we wnętrzu, wzniesiona dzwonnica. W 1783 r. zbudowana kaplica Pociejów. W 1812 r. kościół zdewastowany przez wojska francuskie, następnie odrestaurowany. W 1844 r. skasowany klasztor karmelitów, kościół zamieniony na parafiany. Gruntowna restauracja kościoła przeprowadzona w l. 1927-1929 wg proj. Juliusza Kłosa. Kościół w stylu barokowym. Murowany, w typie bazyliki, na planie prostokąta, trójnawowy, z dostawionymi od zach. dzwonnicą, kaplicą Pociejów i kaplicą Matki Bożej. Fasada obłożona marmurem, rozczłonkowana parami pilastrów, o dolnej kondygnacji trójosiowej, górnej jednoosiowej, ujętej spływami, zwieńczonej trójkątnym szczytem. We wnętrzu rokokowe wyposażenie: 9 ołtarzy, ambona. Od wschodu budynek klasztoru z dwoma wewnętrznymi dziedzińcami.

Artyści i rzemieślnicy

• Ulrich Jan, architekt
• Tencalla Constante (1610-1647), architekt
• Glaubitz Jan Krzysztof (ok. 1700-1767), architekt

Bilbiografia

• Drėma V., Dingęs Vilnius, Vilnius 2013
• Drėma V., Vilniaus bažnyčios, Vilnius 2007 s. 899-937
• https://www.bernardinai.lt/2018-12-14-ka-vilniaus-sv-tereses-baznycios-didziojo-altoriaus-skulpturos-pasakoja-apie-karmelitu-ordina/ [dostęp: 2023.03.01]