Kościół pw. Zaślubin Najświętszej Panny Marii i św. Józefa oraz klasztor sakramentek

Lwowski klasztor sakramentek został ufundowany przez Franciszka Cetnera w r. 1718. Klasztor wznoszono od r. 1723 do końca w. XVIII. W r. 1743 rozpoczęto budowę kościoła, którą od r. 1744 kierował Bernard Meretyn; wzniósł on zapewne także frontowe skrzydło klasztoru o pilastrowej artykulacji. Budowę kościoła przerwano w r. 1785, a ukończono w dwóch etapach: w l. 1884-87 (Adolf Minasiewicz) i 1902-04 (Władysław Sadłowski). Po r. 1946 w klasztorze mieściło się więzienie dla kobiet i instytut weterynaryjny. Kościół od r. 1995 służy jako cerkiew gr.-kat. Założenie składa się z kościoła i przyległego doń, wieloskrzydłowego klasztoru o nieregularnym układzie. Kościół ma trójnawowy, bazylikowy korpus, poprzedzony od frontu wieżą, oraz kwadratowe prezbiterium przedłużone prostokątnym chórem zakonnym. Efektowną fasadę, w obecnym kształcie neobarokową, tworzy czworoboczna wieża o zaoblonych narożnikach, flankowana wklęsłymi polami bocznymi i narożnymi, okrągłymi wieżyczkami schodowymi.

Artyści i rzemieślnicy

• Meretyn Bernard (zm. 1759), architekt
• Minasiewicz Adolf (1846-1894), architekt
• Sadłowski Władysław (1869-1940), architekt

Bilbiografia

• Ostrowski J.K., Kościół p.w. Zaślubin Najśw. Panny Marii i św. Józefa oraz klasztor PP. Sakramentek, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 19: Kościoły i klasztory Lwowa z okresu przedrozbiorowego (1), Kraków 2011, s. 381-397