Kościół pw. św. Weroniki i klasztor bernardynów

Kościół zbudowany po 1741-57 na miejscu drewnianych zabudowań bernardyńskich (1726-29), z nakładów właścicieli miasteczka, podsędka połockiego Jozafata Antoniego Sielawy i Eleonory z Kociełłów oraz podczaszego i rotmistrza połockiego Jana Józefa Rahozy. Niewielki konwent zdegradowany do rangi rezydencji (1826), a następnie skasowany (1832). Kościół (odtąd parafia) po 1864 wzbogacony w mobilia przenoszone z zamykanych świątyń w Kubliczach i w Uszaczu. W 1897 staraniem ks. Antoniego Symonowicza gruntownie wyremontowany, wieże nadbudowane. Czynny do 1926 r. Po zniszczeniach w czasie II wojny światowej pozostaje ruiną. Dwuwieżowa krzyżowa bazylika z krótkim prezbiterium o apsydialnym zamknięciu ukrytym wewnątrz prostokątnego planu. Płaska, wielkoporządkowa fasada wypełniona konchowymi niszami. We wnętrzu relikty murowanych, ozdobionych stiukiem ołtarzy w ramionach transeptu. Od południa do zakrystii przylega piętrowy dwuskrzydłowy klasztor, zapewne nigdy nie ukończony.

Bilbiografia

• Boberski W., Jamski P., materiały własne
• https://radzima.org/pl/object/5277.html [dostęp 4.04.2018]
• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. I/5, Spis kościołów i duchowieństwa archidiecezji mohylewskiej w Rosji (1923, 1925-1932), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2013 132-133
• Żyskar F.J., Nasze kościoły. Opis ilustrowany wszystkich kościołów i parafji znajdujących się na obszarach dawnej Polski i ziemiach przyległych, t. 1, Archidjecezja mohylowska, z. 23, Dekanat lepelski, Warszawa-Petersburg 1913 13-16