Kościół pw. Św. Trójcy oraz śś. Feliksa, Adaukta i Bernardyna

Parafia erygowana w r. 1460, w 2. poł. w. XVI przejęta przez kalwinistów, odebrana w r. 1636. W 1674 wzmiankowana jako pod zarządem proboszcza wawiorskiego. Od r. 1700 na stałe określany jako filia parafii wawiórskiej. W r. 1739 i w r. 1759 kościół opisany jako drewniany, z dwiema wieżyczkami w fasadzie, na wyposażenie składały się 3 ołtarze. Odnowiony w r. 1769, podupadły w r. 1828 wzmiankowany bez 1 wieżyczki. W r. 1840 pełnił funkcję parafii wawiórskiej podczas budowy nowego kościoła parafialnego. Po r. 1848 a przed r. 1871 „od nowa przebudowany”. Nie wiadomo kiedy został zlikwidowany, źródła XIX-wieczne wspominają jeszcze o kaplicy w Dylewie, jednak w wizytacji z r. 1893 brak wzmianki o fili dylewskiej.

Bilbiografia

• Pyzel K., Kościół parafialny p.w. Przemienienia Pańskiego w Wawiórce, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa wileńskiego, red. M. Kałamajska-Saeed, t. 3, Kraków 2010 125-152