Kościół pw. św. Trójcy i klasztor Misjonarzy

Mikulińce (Мику́линці), rejon trembowelski, obwód tarnopolski, Ukraina

Kościół wybudowany z funduszy Ludwiki z Mniszchów Potockiej. Kamień węgielny położył abp W.H. Sierakowski w r. 1761. Konsekrowany pw. Św. Trójcy w r. 1779. Budową kierował arch. amator August Moszyński. Potocka w r. 1780 ufundowała klasztor Misjonarzy, skasowany w r. 1785 dekretem józefińskim. W r. 1891 podczas prac remontowych zmieniono kształt dachu oraz wykonano nową polichromię. Świątynia ponownie restaurowana w l. 1926-29 pod kierunkiem prof. W. Minkiewicza i inż. A. Mściwujewskiego. Po II wojnie światowej opuszczona, na nowo czynna od r. 1989. W l. 90. XX w. przeprowadzono remont na podstawie proj. arch. Z. Łagusza. Kościół murowany, tynkowany, trójnawowy, w układzie bazylikowym. Nawa główna czteroprzęsłowa, z przęsłami skrajnymi zamkniętymi apsydami, przęsło pn. spełnia funkcję prezbiterium. Nawy boczne trójprzęsłowe. Pod nawą główną obszerna krypta. Fasada nieco szersza od korpusu, zarysowana linią wklęsłowypukłą.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

  • Ostrowski J.K., Pencakowski P., Kościół p.w. Św. Trójcy i klasztor Misjonarzy w Mikulińcach, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 4, Kraków 1996 s. 53-64.
  • Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 20, 30, 43-44, 77, 81, 82, 92, 94, 178