Kościół pw. św. Stanisława

Usytuowany w centrum wsi, przy ul. Pionierskiej 26. Parafia istniejąca od r. 1553. Wcześniejszy kościół drewniany, fundowany w r. , w r. 1704 przez Karola i Ewę z Druckich Sokolińskich Brzostowskich. Obecny wzniesiony na miejscu starszego, spalonego, w r. 1853 z inicjatywy ks. Józefa Lwowicza ze składek parafian. Remontowany w r. 1909. Klasycystyczny. Orientowany. Murowany z cegły, tynkowany, założony na planie prostokąta, z prezbiterium zamkniętym półkolistą absydą. Korpus bazylikowy, trójnawowy, pięcioosiowy. Wnętrza kryte płaskimi stropami, ściany artykułowane lizenami, nawy boczne otwarte do głównej półkolistymi arkadami, w zach. przęśle chór nad kruchtą, otwartą do nawy trzema arkadowymi prześwitami, z których środkowej szersze. Elewacje opięte pilastrami, zwieńczone belkowaniem z gładkim fryzem. Okna w ścianach naw bocznych prostokątne, w ścianach nawy głównej kwadratowe. Do skrajnej wsch. osi elewacji płd. dostawiony niewielki kwadratowy aneks w wejściem do zakrystii, w skrajnej zach. osi tejże elewacji portal zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Fasada trójosiowa, na osi czterokolumnowy portyk w wielkim porządku, zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Osie boczne zwieńczone attyką w formie prostej ścianki. Dachy nad nawą główną i aneksem dwuspadowe, nad nawami bocznymi jednospadowe, kryte blachą. Teren przykościelny obwiedziony murem z kamienia polnego, z murowaną trójprzelotową bramą od zach. i murowaną furtką od płd.

Bilbiografia

• Lewkowska, A., Lewkowski, J., Walczak, W., Zabytkowe cmentarze na kresach wschodnich drugiej Rzeczypospolitej. Województwo wileńskie na obszarze Republiki Białorusi, Warszawa 2007 s. 70-1, il. 102
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 2, Warszawa 1881 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_II) s. 106