Kościół pw. św. Mikołaja i klasztor Bernardynów

Bernardyni sprowadzeni do Brzeżan przez Urszulę z Krotoskich Sieniawską w l. 30. XVII w. Kościół i zabudowania klasztorne wzniesione w l. 1683-1716 z fundacji hetmana polnego koronnego Mikołaja Hieronima Sieniawskiego i jego żony Cecylii Marii z Radziwiłłów. Przy pracach zatrudniony m.in. arch. Francesco Capponi. Funkcjonujący do 1939 r. Po II wojnie światowej odebrany katolikom przez władze sowieckie, w klasztorze urządzony dom poprawczy. W 2001 r. zwrócony wiernym. Kościół usytuowany na wzgórzu Starożyskim. Murowany, założony na planie prostokąta, z węższym i niższym prezbiterium. Korpus jednonawowy, trójprzęsłowy. Fasada płaska, trójosiowa, zwieńczona trójkątnym szczytem. Na kalenicy dachu wysmukła ażurowa sygnaturka. We wnętrzu rokokowe wyposażenie złożone z 5 ołtarzy, w tym ołtarza głównego pw. Wniebowzięcia NMP, wykonanych w l. 80. XVIII w., oraz dwóch bocznych przeniesionych do kościoła brzeżańskiego w 1808 r. z kościoła bernardynów we Fradze.

Artyści i rzemieślnicy

• Logau Jacob de, architekt, inżynier wojskowy

Bilbiografia

• Betlej A., Uwagi na temat niektórych zespołów rzeźby rokokowej: Brzeżany, [w:] Sztuka kresów wschodnich, t. 5, red. A. Betlej, P. Krasny, Kraków 2003 s. 203-212
• Maciszewski M., Brzeżany w czasach Rzeczypospolitej Polskiej, Brody 1910 s. 112-114