Kościół pw. Św. Antoniego i klasztor reformatów

Zespół kościoła i klasztoru reformatów został wzniesiony w l. 1641-45. W r. 1648 zdewastowane przez wojska kozackie, a w r. 1657 przez Rakoczego. Kompleksowo odnowiony dzięki donacji Andrzeja Maksymiliana Fredry, wojewody podolskiego. Klasztor włączony w obwarowania miejskie, otoczony murem ze strzelnicami, basztami i fosą. Prace remontowe prowadzone w l. 1763-64, 1857, 1863, 1873-74 (m.in. rozbiórka części murów, zasypanie fosy), 1882 (budowa chóru zakonnego za prezbiterium). W r. 1893 rozbudowa klasztoru, w r. 1902 budowa kruchty, przebudowa elewacji na neorenesansowe wg proj. S. Majerskiego. Kościół z prezbiterium zwróconym na zach., jednonawowy, trzyprzęsłowy, z dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą, z przylegającą do niego od pd. kaplicą Jezusa Miłosiernego (1875-77), i dwuprzęsłową zakrystią od pn. Od wsch. nawa poprzedzona dwukondygnacyjnym aneksem. Fasada neorenseansowa, zwieńczona trójkątnym szczytem, poprzedzona kruchtą. Dachy dwuspadowe, nad prezbiterium wieżyczka na sygnaturkę. W kruchcie polichromia z 1. poł. w. XVIII. Na wyposażeniu znajduje się m.in. ołtarz gł. wyk. zapewne K. Lisowski (1763-64) i przekształcony przez F. Majerskiego w l. 1878-80, ołtarze boczne z w. XIX.

Artyści i rzemieślnicy

• Majerski Stanisław (1872-1926), architekt
• Lisowski K., rzeźbiarz
• Majerski Ferdynand (1832-1921), rzeźbiarz

Bilbiografia

• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 1109-1110