Kościół parafiany pw. Wniebowzięcia Matki Boskiej

Pierwotny kościół w Buszczu swoją metryką sięga w. XIV. Kolejną świątynię wzniesiono w l. 1624-38 z fundacji Katarzyny z Kostków Sieniawskiej. Pod k. w. XVII kościół przebudowano dodając od pn. aneksy oraz ufortyfikowano. Świątynię konsekrował abp Hieronim Sierakowski w r. 1766. Przed r. 1820 kościół pobielono wewnątrz, a w r. 1936 wzniesiono wieżyczkę na sygnaturkę. W r. 1871 położono nowy dach. W r. 1885 odnotowano zły stan techniczny budowli. Kompleksową restaurację kościoła przeprowadzono w l. 1918-19, w r. 1920 odnowiono ołtarz gł. oraz trzy ołtarze boczne. Po r. 1944 miejscowy proboszcz opuścił wieś, a świątynia od l. 50. do 70. XX w. służyła jako magazyn. Obecnie kościół stoi opuszczony i popada w ruinę. Na wyposażeniu znajdował się ołtarz gł. i ołtarze pw. Św. Mikołaja i Chrystusa Ukrzyżowanego z 2. ćw. w. XVII, ołtarz Pana Jezusa Miłosiernego z 1. ćw. w. XVIII i ołtarz Matki Boskiej Bolesnej z r. 1846 oraz ambona z w. XVII. Kościół orientowany, murowany, tynkowany, na rzucie krzyża, z dwuprzęsłową nawą i jednoprzęsłowym prezbiterium zamkniętym pięcioma bokami wydłużonego dwunastoboku, ramię poprzeczne tworzy parę płytkich prostokątnych kaplic. Ściany wnętrza pozbawione artykulacji. Elewacja frontowa nawy niemal w całości przysłonięta przez trzykondygnacyjną wieżę. Dachy wielospadowe, kryte gontem. Wieża nakryta daszkiem namiotowym. Wieżyczka na sygnaturkę obita blachą, na rzucie kwadratu, z ażurową glorietą i cebulastym hełmem.

Bilbiografia

• Zaucha T., Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia Matki Boskiej w Buszczu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 15, Kraków 2007, s. 151-180