Kościół parafiany pw. Św. Trójcy

Kościół o XV-wiecznej metryce, przebudowany w pocz. w. XVIII. W r. 1730 świątynia na nowo konsekrowana. Istotne prace remontowe podjęto na pocz. w. XX m.in. otynkowano kościół oraz wymurowano nową dzwonnicę. Prace budowlane prowadził inż. S. Majerski. W r. 1910 sprawiono pseudobarokowy ołtarz gł. oraz ołtarze boczne autorstwa J. Krasnopolskiego i rzeźbiarza Kuźmińskiego. W r. 1932 polichromie wnętrza wykonali M. Komperda i M. Wójcik. W r. 1933 przeprowadzono remont generalny. Świątynia w r. 1945 zamieniona na magazyn. W r. 1989 kościół zwrócono wiernym. Kościół orientowany, murowany, tynkowany, jednonawowy, z trójprzęsłową nawą. Prezbiterium niże i węższe, tróprzęsłowe, zamknięte ścianą prostą.

Artyści i rzemieślnicy

• Majerski Stanisław (1872-1926), architekt
• Komperda Juliusz (1890-1954), malarz
• Wójcik Michał, malarz
• Krasnopolski Józef (18817-1945?), stolarz
• Kuźmiński, rzeźbiarz

Bilbiografia

• Quirini-Popławski R., Kościół parafialny p.w. Św. Trójcy w Niżankowicach, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 4, Kraków 1996 s. 119-139.