Kościół parafialny pw. Trójcy Św.

Parafia erygowana w r. 1421. Ok. r. 1477 wzniesiono pierwszy kościół. Zastąpiony obecnym, zbudowanym w l. 1585-ok. 1603. Murowany, tynkowany, na rzucie prostokąta z kaplicami tworzącymi pseudotransept i krótkim, półkoliście zamkniętym prezbiterium. Na sklepieniach sztukaterie w „typie lubelskim”, wzmiankowane 6 ołtarzy. W r. 1789 wymieniono ołtarz główny. Parafię skasowano w r. 1867, a kościół zamknięto, przekazano prawosławnym i przebudowano na cerkiew. Po wybuchu I wojny prawosławny proboszcz wywiózł do Rosji część wyposażenia kościelnego wraz z czczonym obrazem Matki Boskiej. Kościół oddany katolikom w r. 1919, remontowany prowizorycznie. Podczas II wojny i w czasach sowieckich kościół nieprzerwanie czynny, po r. 2000 gruntownie remontowany. W stanie dobrym.

Bilbiografia

• Kolendo-Korczak, K., Kościół parafialny p.w. Trójcy Św. w Czernawczycach, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. V: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa brzeskolitewskiego, red. A. Oleńska, t. 2, Kraków 2014 117-139
• Bernatowicz, T., Miles Chistianus et Peregrinus. Fundacje Mikołaja Radziwiłła “Sierotki” w ordynacji nieświeskiej, Warszawa 1998
• Baranowski, A. J., Nurty, fazy i centra barokowej architektury sakralnej w Wielkim Księstwie Litewskim, „Biuletyn Historii Sztuki”, 46, 1984, z. 4, s. 371-394 71-394
• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. V, t. 2: Spis kościołów i duchowieństwa diecezji pińskiej (1929-1939). Kościoły parafialne, filialne i kaplice. Duchowieństwo parafialne, oprac. M. Hałaburda, Kraków 2014 60-62