Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy

Pierwotny drewniany kościół swoją metryką sięga w. XVII. W r. 1825 świątynia znajdowała się w stanie ruiny. Nowy kościół był w trakcie budowy, zakończonej w r. 1834 lub 1848. Fundatorem był Wincenty Kopystyński. Konsekrowany w r. 1868. Wyposażenie z w. XIX. W r. 1911 świątynia była bliska ruiny. W r. 1913 podjęto jej remont, przerwany przez wojnę. W l. 20. raz jeszcze rozpoczęto kompleksowy remont, ukończony w r. 1929. W r. 1946 lub 1947 świątynię zamknięto. W l. 1948-50 służyła jako więzienie, od r. 1958 jako magazyn spożywczy. W r. 1961 rozpoczęto rozbiórkę, zakończoną w l. 80. Kościół z prezbiterium zwróconym na pn., na rzucie krzyża greckiego, z bardzo wysoką ośmioboczną częścią centralną, zwieńczoną kopułą na ośmiobocznym tamburze, z jednakowymi prostokątnymi aneksami mieszczącymi prezbiterium, kruchtę i dwie kaplice. Dachy i kopuła nakryte blachą.

Bilbiografia

• Brzezina K., Kościół parafialny p.w. Świętej Trójcy w Wojniłowie, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 10, Kraków 2002, s. 367-379
• Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 23, oprac. M. Biernat, M. Łepkowski, K. Mamajko, J.K. Ostrowski, G. Ruszczyk, przy współpracy A. Betleja, A. Dworzak, R. Nestorow, T. Pasteczka, T. Zaucha, Kraków 2015 s. 76.