Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy (stary kościół)

Kościół z "muru pruskiego" wzniesiono w l. 1736-38. W l. 1754-79 wnętrze świątyni pokryto iluzjonistycznymi malowidłami, wykonanymi przez Antoniego Zaharskiego, Wojtanowskiego, Soleckiego i Kołtunowskiego. Z najstarszego wyposażenia wymienić można ołtarz gł. (XVIII w.) i iluzjonistyczne ołtarze boczne autorstwa Wojtanowskiego (1757) oraz słynący cudami obraz Matki Boskiej. Konsekracja świątyni miała miejsce w r. 1825. Po r. 1905 kościół rozbudowano (wydłużono prezbiterium i dodano kaplice boczne) oraz wykonano polichromię. Podczas I wojny światowej w wyniku ostrzału odpadły malowidła ze stropów z w. XVIII. W l. 20. XX w. kościół był bardzo zaniedbany. W r. 1938 częściowo się spalił. Podjęto decyzję o budowie nowego. Kościół z prezbiterium skierowanym na zach., o konstrukcji szkieletowej, tynkowany, o pięcioprzęsłowej nawie z parą kaplic bocznych i z jednoprzęsłowym prezbiterium. Nawa poprzedzona kruchtą. Wnętrze pozbawione artykulacji. Fasada jednokondygnacyjna, jednoosiowa. Dachy dwuspadowe.

Artyści i rzemieślnicy

• Zaharski Antoni, malarz
• Wojtanowski, malarz
• Solecki Jan (?), malarz
• Kołtunowski, malarz

Bilbiografia

• Betlej A., Kościół parafialny p.w. Świętej Trójcy w Mariampolu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 10, Kraków 2002, s. 221-237
• Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 23, oprac. M. Biernat, M. Łepkowski, K. Mamajko, J.K. Ostrowski, G. Ruszczyk, przy współpracy A. Betleja, A. Dworzak, R. Nestorow, T. Pasteczka, T. Zaucha, Kraków 2015 s. 55.
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 31, 33