Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy

Pierwotny drewniany kościół wzniesiony w r. 1817 wraz z dzwonnicą i plebanią. Na wyposażeniu znajdowały się trzy drewniane ołtarze, ambona i organy. W r. 1858 odmalowano i wyzłocono ołtarz gł. W l. 1861-62 odnowiono polichromię i odrestaurowano dwa ołtarze boczne. W r. 1897 podjęto budowę nowej świątyni, jej projekt i kosztorys przygotował arch. Alfred Kamienobrodzki. Prace murarskie prowadził Szymon Mindowicz. Fundatorką świątyni była Maria Antonina Mirska, która również ufundowała całe wyposażenie. Figury świętych i ambonę wykonał Władysław Chądzyński. W l. 1903-04 wykonano polichromię wnętrza. Organy zakupiono u Jana Śliwińskiego. W l. 1952-56 służył jako magazyn zboża, część wyposażenia przewieziono do innych świątyń. Obecnie popada w ruinę. Świątynia prezbiterium zwrócona na pd.-zach., murowana, tynkowana, neoromańska z elementami neogotyckimi. Układ bazylikowy, trójnawowy, z prezbiterium zamkniętym półkolistą apsydą. Od frontu przylega wieża. Dach dwuspadowy, kryty blachą.

Artyści i rzemieślnicy

• Mindowicz Szymon, murarz
• Chądzyński Władysław, rzeźbiarz
• Śliwiński Jan I (1844-1903), organmistrz
• Kamieniobrodzki Alfred (1844-1922), architekt i malarz

Bilbiografia

• Brzezina K., Kościół parafialny p.w. Świętej Trójcy w Rodatyczach, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 8, Kraków 2000, s. 217-228
• Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 23, oprac. M. Biernat, M. Łepkowski, K. Mamajko, J.K. Ostrowski, G. Ruszczyk, przy współpracy A. Betleja, A. Dworzak, R. Nestorow, T. Pasteczka, T. Zaucha, Kraków 2015 s. 66-67.
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 32