Kościół parafialny pw Świętej Trójcy i dawny klasztor Trynitarzy

Pierwotny kościół zapewne wzniesiony w r. 1730, wg proj. J. De Logau. Fundatorem nowej świątyni był Paweł Benoe. W r. 1755 odnotowano już istnienie nowego kościoła i klasztoru Trynitarzy. Konsekracja miała miejsce w r. 1774. Jeszcze przed r. 1783 wnętrze pokryto malowidłami. Ołtarz gł. wyk. w l. 1766-74. W r. 1783 klasztor skasowano. W r. 1820 odnotowano dobry stan świątyni i wymieniono pięć ołtarzy oraz cudowną figurę Chrystusa Nazareńskiego. W r. 1829 przed kościołem położono fundamenty pod wieżę-dzwonnicę. Świątynia poważnie ucierpiała podczas I wojny światowej. Ok. r. 1930 kościół został odremontowany, zyskał nowe ornamentalne malowidła. Do r. 1952 budowlą opiekowali się parafianie, następnie służył jako sala sportowa, magazyn. W r. 1930 ponownie przywrócony do kultu. Odnowiono XVIII-wieczne malowidła ścienne. Przywrócony do kultu w r. 1992. Orientowany, murowany, tynkowany, o trójprzęsłowej nawie, węższym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Fasada z wieżą. Dachy trójspadowe, kryte blachą.

Artyści i rzemieślnicy

• Logau Jacob de, architekt, inżynier wojskowy

Bilbiografia

• Krasny P., Kościół parafialny p.w. Świętej Trójcy i dawny klasztor Trynitarzy w Bursztynie, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 10, Kraków 2002, s. 97-112
• Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 23, oprac. M. Biernat, M. Łepkowski, K. Mamajko, J.K. Ostrowski, G. Ruszczyk, przy współpracy A. Betleja, A. Dworzak, R. Nestorow, T. Pasteczka, T. Zaucha, Kraków 2015 s. 20.
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 18, 23, 26