Kościół parafialny pw. Świętego Ducha

Pierwotny drewniany kościół wzniesiono w r. 1729. W r. 1791 ze względu na jego zły stan, podjęto budowę nowej murowanej świątyni. W r. 1821 pomimo całkowitej ruiny wciąż był użytkowany. Prace w nowym kościele ukończono dopiero ok. r. 1830. Na wyposażeniu odnotowano zespół trzech ołtarzy (przed 1840), ambonę, chrzcielnicę, odnowionych w r. 1935. Konsekrowany w r. 1840. Po II wojnie światowej świątynię zamknięto i wykorzystywano jako skład zboża. W r. 1995 zwrócono go wiernym i odnowiono. W r. 2000 na nowo poświęcony. Kościół z prezbiterium zwróconym na pd., murowany, tynkowany, z trójprzęsłową nawą, z węższym i niższym jednoprzęsłowym prezbiterium, zamkniętym ścianą prostą. Po bokach prezbiterium prostokątne aneksy. Fasada trójosiowa, dwuwieżowa, z lekko zryzalitowanymi wieżami. Dachy dwuspadowe, kryte blachą. Hełmy wież neobarokowe, obite blachą.

Bilbiografia

• Ostrowski J.K., Kościół parafialny p.w. Świętego Ducha w Glinianach, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 11, Kraków 2003, s. 95-107
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 67