Kościół parafialny pw. św. Walentego

Pierwotny kościół swoją metryką sięgał jeszcze w. XVIII, z powodu złego stanu technicznego został w r. 1810 zamknięty, a jeszcze przed r. 1822 rozebrany. Na jego miejscu wystawiono nowy, jego budowę ukończono i konsekrowano w r. 1856. Ok. r. 1885 sprawiono m.in. trzy ołtarze, ambonę. W r. 1890 świątynia częściowo spłonęła i została odbudowana. Na pocz. l. 90. XX w. sukcesywnie kompletowano nowe elementy wyposażenia. Po r. 1946 kościół został zamknięty, część wyposażenia spalono. W l. 1952-80 świątynia pełniła funkcję magazynu kołchozowego. Obecnie stoi opuszczona. Kościół z prezbiterium zwróconym na zach., murowany, tynkowany. Składający się z trójprzęsłowej nawy i niższego, węższego prezbiterium zamkniętego półkoliście. Fasada trójpolowa, z ryzalitem w części środkowej. Dach nad nawą kryty dachówką, nad prezbiterium blachą.

Bilbiografia

• Brzezina K., Kościół parafialny p.w. św. Walentego w Rakowcu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 9, Kraków 2001, s. 129-137
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 31