Kościół parafialny pw. Św. Wacława

Parafia erygowana wraz z fundacją kościoła przed r. 1409 przez księcia Witolda. Kolejne kościoły kilkukrotnie niszczone. Najstarszy opis z r. 1633 wzmiankuje drewnianą świątynię z 3 ołtarzami, od r. 1653 wymieniany jest w ołtarzu głównym czczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w otoczeniu 41 wotów, od r. 1668 określany jako cudowny. Kolejny kościół odnotowany jako nieukończony w r. 1716, z dwoma wieżami i wieżyczką na sygnaturkę, spłonął w r. 1739. Od r. 1742 wznoszono kolejny, konsekrowany w r. 1757, spalony w r. 1827. W r. 1836 plany nowego kościoła przygotował arch. Aleksander Grodecki, budowany pod jego nadzorem w l. 1841-48, wykańczany do r. 1912. W r. 1891 do kościoła przeniesiono cudowny obraz Matki Boskiej Międzyrzeckiej i umieszczono w ołtarzu głównym. Kościół niemal doszczętnie spłonął w r. 1929. Projekt nowej świątyni wykonał Oskar Sosnowski, ukończony r. 1931. Modernistyczny, murowany, tynkowany, na rzucie prostokąta, trójnawowy, pseudobazylikowy, z prezbiterium niewyodrębnionym w bryle, zakończonym prostokątnym aneksem z ołtarzem. Fasada dwuwieżowa, mocno zgeometryzowana. Kościół nieprzerwanie czynny, od r. 1995 prowadzony kapitalny remont.

Artyści i rzemieślnicy

• Grodecki Aleksander (1802-1869), architekt
• Sosnowski Oskar (1880-1939), architekt

Bilbiografia

• Zgliński, M., Kościół parafialny p.w. Św. Wacława w Wołkowysku, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. II: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa nowogródzkiego, red. M. Kałamajska-Saeed, t. 1, Kraków 2003 161-191
• Blacharska, W., Wołkowysk w okresie międzywojennym – sylwetka miasta, [w:] Grodno i Wołkowysk w II Rzeczypospolitej. Informator wystawy, Pelplin 2001 37-45
• [Tołłoczko W.], Beneficjum wołkowyskie a rok 1812, „Dwutygodnik Diecezjalny Wileński”, 1913, nr 1-5
• Tołłoczko, W., Wiadomość historyczna o farze wołkowyskiej, „Dwutygodnik Diecezjalny Wileński”, 1914, nr 9, 10, 11