Kościół parafialny pw. Św. Trójcy

Wysokie (dawniej Wysokie Litewskie) (Высокае), rejon kamieniecki, obwód brzeski, Białoruś

Parafia erygowana w r. 1571 wraz z pierwszym kościołem, spalonym później przez Szwedów. Obecna świątynia z fundacji Andrzeja Wojny z r. 1603, konsekrowana w r. 1609. Murowany z cegły, tynkowany, na rzucie krzyża z kaplicami o funkcji pseudotranseptu, prezbiterium zamkniętym półkoliście. Fasada dwuwieżowa, zwieńczona trójkątnie. W r. 1700 wśród wyposażenia 6 ołtarzy. Kościół remontowany w r. 1735 z fundacji Michała Józefa Sapiehy, prawdopodobnie przez Wincentego Rachettiego. W r. 1771 wymieniono 4 ołtarze, w tym główny, wówczas odnotowano w kościele marmurowe epitafia synów Pawła Jana Sapiehy. XVIII-wieczne wyposażenie istniało jeszcze w r. 1855. Kościół remontowany w r. 1871 przez warszawskiego architekta Kornela Szrettera. W r. 1915 kościół i kaplica św. Barbary zarekwirowane przez Rosjan na szpital. W czasie II wojny kościół zdewastowany, następnie użytkowany jako hala sportowa, wieże rozebrane. W r. 1990 zwrócony katolikom, od tego czasu trwają prace remontowe.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

  • Michalczyk, Z., Kościół parafialny p.w. Św. Trójcy w Wysokiem Litewskiem, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. V: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa brzeskolitewskiego, red. M. Zgliński, t. 1, Kraków 2013 233-270
  • Bernatowicz, T., Miles Chistianus et Peregrinus. Fundacje Mikołaja Radziwiłła “Sierotki” w ordynacji nieświeskiej, Warszawa 1998
  • Maraśkiewicz, J., Leśna Podlaska. Architektura kościoła, Biała Podlaska 1983
  • Małyszewicz, J., Wiadomość kroniczna o kościele w mieście Wysokiem Litewskiem, „Pamietnik Religijno-Moralny”, 14, 1855 593-625
  • Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. V, t. 2: Spis kościołów i duchowieństwa diecezji pińskiej (1929-1939). Kościoły parafialne, filialne i kaplice. Duchowieństwo parafialne, oprac. M. Hałaburda, Kraków 2014 390-393