Kościół parafialny pw. św. Stanisława

Pierwotny drewniany kościół swoją metryką sięgał jeszcze w. XVII. Wkrótce, na pocz. w. XVIII świątynię tę zastąpiono murowaną z trzema ołtarzami (gł. drewniany, boczne malowane na ścianach), amboną i organami. Konsekracja świątyni miała miejsce w r. 1774. W w. XIX stan nie uległ większym zmianom. Większa ingerencja w bryłę budowli miała miejsce w l. 1932-34, kiedy przedłużono ją od frontu i dostawiono nową zakrystię od pd. Na wyposażeniu znajdowały się m.in. neogotyckie ołtarze i ambona. W r. 1946 kościół został zamknięty. W r. 1958 świątynia była opuszczona i zaniedbana. Obecnie użytkowana przez cerkiew grekokatolicką. Kościół orientowany, murowany, tynkowany. Złożony z pięcioprzęsłowej nawy, niższego węższego prezbiterium zamkniętego trzema bokami sześcioboku. Fasada trójpolowa, jednokondygnacyjna, zwieńczona szczytem. Dachy dwuspadowe, kryte blachą. Nad nawą wieżyczka na sygnaturkę.

Bilbiografia

• Zaucha T., Kościół parafialny p.w. św. Stanisława w Dawidowie, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 9, Kraków 2001, s. 31-42
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 13