Kościół parafialny pw. Św. Piotra i Pawła

Parafia erygowana w r. 1501 przez Aleksandra Jagiellończyka. Kościół zawalił się w r. 1720, nowy wzniesiony w r. 1723. Brak wiadomości o jego dziejach do początku w. XIX. Wśród wyposażenia cudowny obraz Św. Antoniego. W r. 1864 aresztowano proboszcza, w r. 1866 skasowano kaplice parafii w Kapustyczach i Chodosach. Kościół spłonął od uderzenia pioruna w r. 1924, większość wyposażenia uratowano. Wzniesiono tymczasową kaplicę z wykorzystaniem starej, XVIII-wiecznej dzwonnicy. Plan nowego kościoła przygotował w r. 1926 architekt Zdzisław Mączeński, budowę prowadził inżynier Bronisław Nielubowicz. Z powodu trudności finansowych budowa wstrzymana, do r. 1939 ukończono mury do wysokości gzymsu kordonowego. W r. 1954 budynek zaadoptowany na stołówkę. Drewnianą kaplicę użytkowano do r. 1959, kiedy w nocy została rozebrana przez milicję. Wyposażenie przewieziono do kościoła w Peliszczach. Parafia reaktywowana w r. 1991, kościół zwrócony w 1994. Murowany, tynkowany, na rzucie prostokąta z pseudotranseptem i prezbiterium zamkniętym trójbocznie. W fasadzie kwadratowa wieża.

Artyści i rzemieślnicy

• Mączeński Zdzisław (1878-1961), architekt
• Nielubowicz Bronisław (1880-1995), inżynier

Bilbiografia

• Zgliński, M., Kościół parafialny, p.w. Św. Piotra i Pawła w Kamieńcu Litewskim, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. V: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa brzeskolitewskiego*, red. A. Oleńska, t. 2, Kraków 2014 179-217
• Ruszczyk, G., Drewniane kościoły w Polsce 1918-1939. Tradycja i nowoczesność, Warszawa 2001
• Ruszczyk, G., Drewno i architektura. Dzieje budownictwa drewnianego w Polsce, Warszawa 2007