Kościół parafialny pw. ŚŚ. Piotra i Pawła oraz klasztor Bernardynów

Iwie (Іўе), rejon iwieński, obwód grodzieński, Białoruś

Parafia erygowana w r. 1499. Kościół murowany ukończony po r. 1544, w r. 1560 oddany kalwinistom, odzyskany po r. 1612. Początkowo przeznaczona dla dominikanów, ostatecznie w r. 1631 przekazana bernardynom. Nowy, drewniany kościół wystawiony w r. 1631, zniszczony przez wojska moskiewskie w r. 1659. Alabastrowy ołtarz główny wyk. Andrzej Bemer ze Lwowa, następnie Wilhelm Pohl, przy ołtarzach notowany także Jakub Tencalla. Kolejny kościół drewniany wystawiony ok. r. 1700, spłonął w r. 1769. Odbudowywany, raczej gruntownie odremontowany do r. 1781, wraz z przebudową fasady proj. arch. Karola Schildhausa, stiukowe ołtarze wykonał Malcer/Mayler. Murowany, z cegły, tynkowany, połączony z klasztorem, na rzucie zbliżonym do kwadratu, prezbiterium wydzielone, zamknięte trójbocznie. Fasada dwuwieżowa, z barokowym szczytem. Kościół spalony w r. 1830, nieodbudowany a nabożeństwo przeniesione do kościoła Bernardynów, w którym od r. 1844 funkcjonowała parafia. Kościół odnowiony w r. 2009, z niefortunnymi zmianami w wyposażeniu.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

  • Kałamajska-Saeed, M., Kościół parafialny p.w. ŚŚ. Piotra i Pawła oraz klasztor Bernardynów w Iwiu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa wileńskiego, red. M. Kałamajska-Saeed, t. 4, Kraków 2011 55-111
  • Jankowski, Cz., Powiat oszmiański. Materiały do dziejów ziemi i ludzi, t. 1, Petersburg 1896