Kościół parafialny pw. śś. Piotra i Pawła

Kościół wzniesiony w końcu XV luba na pocz. w. XVI, w 3. ćw. w XVI zamieniony na zbór kalwiński, ok. 1610 rekonsekrowany. Remontowany ok. 1679. w r. 1734 dobudowano kruchtę i kaplicę pd. Gruntowny remont w latach 1894-97, m.in. dobudowa pn. kaplicy. Wielokrotnie remontowany: 1938, 1953, 1972-73, 1997, 1999, 2010. Orientowany, jednonawowy z trójbocznie zamkniętym prezbiterium ujętym kaplicami, cylindryczną klatką schodową oraz dwiema kruchtami od zach. i pd. Fasada artykułowana pilastrami, poprzedzona kruchtą. Nawa opięta półkolumnami i przyporami w narożach. Nad łukiem tęczowym wolutowy szczyt artykułowany pilastrami, 1734 (?). Nad dwuspadowym dachem wieżyczka na sygnaturkę. Nawa i prezbiterium artykułowane pilastrami, sklepione kolebkowo z lunetami. Wyposażenie wnętrza z 3. ćw. w. XVIII, wykonane być może przez puławski warsztat Johanna Ferdinanda Kargera. Nagrobek Granowskich z białego marmuru, otoczony żeliwną neogotycką balustradą z postacią klęczącej kobiety, 1821, sygnowany L. Biaglioski w Rzymie.

Artyści i rzemieślnicy

• Karger Johann Ferdinand, rzeźbiarz
• Biaglioski L., rzeźbiarz

Bilbiografia

• Katalog Zabytków sztuki w Polsce, t. 8, Województwo lubelskie, pod red. R. Brykowskiego i E. Smulikowskiej, z. 11, Powiat lubartowski, oprac. R. Brykowski, Z. Kossakowska i J. Rutkowska, Warszawa 1976
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 511.