Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego

Wawiórka (Вавёрка), rejon lidzki, obwód grodzieński, Białoruś

Parafia erygowana pomiędzy r. 1463 a 1467, w r. 1568 przejęta przez kalwinistów, odzyskana w r. 1622. Kościół zniszczony przez najazd moskiewski, nieodbudowany jeszcze w r. 1674. Nowy kościół wzniesiony w r. 1736, użytkowany do r. 1840, kiedy stan techniczny spowodował przeniesienie nabożeństw do filii w Dylewie. Nowy kościół budowany w l. 1828-41, murowany, na rzucie prostokąta, trójnawowy. Fasada poprzedzona kruchtą i zwieńczona trójkątnym szczytem. W r. 1926 rozpoczęto budowę nowego, a właściwie rozbudowę starego kościoła proj. arch. Jana Borowskiego, prowadzoną przez Antoniego Bebko, ukończoną w stanie surowym w r. 1929, wyposażany do 1939. Murowany, tynkowany, na rzucie prostokąta, trójnawowy z prostym prezbiterium, z kaplicami tworzącymi pseudotransept. Fasada dwuwieżowa, zwieńczona postumentem z żelazną monstrancją. Wyposażenie neobarokowe. Kościół nieprzerwanie czynny, gruntownie remontowany w l. 2005-08.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

  • Pyzel K., Kościół parafialny p.w. Przemienienia Pańskiego w Wawiórce, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa wileńskiego, red. M. Kałamajska-Saeed, t. 3, Kraków 2010 125-152
  • Oleńska, A., Kościół parafialny p.w. Matki Boskiej Różańcowej w Raduniu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa wileńskiego, red. M. Kałamajska-Saeed, t. 1, Kraków 2005 183-210
  • Gorczyca, Ł., Główne nurty architektury sakralnej na Wileńszczyźnie w dwudziestoleciu międzywojennym, [w:] Sztuka kresów wschodnich, t. 2, red. J.K. Ostrowski, Kraków 1996 297-312
  • Mrozek, J. A., „Historyzm narodowy” lat dwudziestych jako wyraz myśli romantycznej, [w:] Sztuka XIX wieku w Polsce. Naród – miasto. Materiały z sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Poznań, grudzień 1977, Warszawa 1979 154-164