Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Różańcowej

Raduń (Радунь), rejonie werenowski, obwód grodzieński, Białoruś

Data erekcji parafii nieznana, prawdopodobnie ostatnia ćwierć w. XV, przed r. 1517. Najstarszy zapis o kościele pochodzi z r. 1517, kolejny z fundacji królowej Bony wzniesiono w r. 1556, zniszczony przed. r. 1660, zastąpiony kolejnym. Następny uległ pożarowi w r. 1801 wraz z większością wyposażenia. Uratowano m.in. obraz Matki Boskiej Różańcowej w srebrnej sukience. W r. 1838 pozyskano drewniany kościół po skasowanym klasztorze Karmelitów Trzewiczkowych w Koleśnikach. Drewniany, na rzucie prostokąta z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i kaplicami tworzącymi pseudotransept. Wraz z kościołem do Radunia trafiła część jego wyposażenia. Wobec zrujnowania kościoła, w r. 1910 arch. Wacław Michniewicz sporządził projekty nowej, neogotyckiej świątyni, niezrealizowany. W r. 1915 stary kościół gruntownie wyremontowano. Nowy kościół wzniesiony w l. 1929-33 wg proj. arch. Jana Borowskiego, nadzorującego budowę i korygującego projekty. Kościół neogotycki, murowany, trójnawowy, bazylikowy, z transeptem i prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Fasada modernistyczna, dwuwieżowa, z trójkątnym szczytem, poprzedzona szerokim przedsionkiem z wysuniętą kruchtą na osi. Wyposażenie częściowo przeniesione ze starego kościoła. Stary kościół uznany za zabytek, z zakazem rozbiórki istniał jeszcze w r. 1937.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

  • Oleńska, A., Kościół parafialny p.w. Matki Boskiej Różańcowej w Raduniu, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. III: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa wileńskiego, red. M. Kałamajska-Saeed, t. 1, Kraków 2005 183-210
  • Ciemnocłoński, J., Jan Borowski architekt i konserwator z Ziemi Wileńskiej, [w:] Wilno i Wileńszczyzna jako krajobraz i środowisko wielu kultur, t. 1, red. E. Feliksiak, Białystok 1992 243-482