Kościół parafialny p.w. Zesłania Ducha Świętego, Najświętszej Marii Panny i św. Dominika oraz klasztor Dominikanów

Placówka fundowana w r. 1640 przez Adama Sakowicza i Marianny z Tyszkiewiczów. Pierwszy kościół drewniany zbudowany w r. 1640 z fundacji Sakowicza. Spalony w pożarze, zastąpiony murowanym zbudowany w l. 1798-1809. Murowany, na rzucie prostokąta, trójnawowy, trójprzęsłowy, z węższym jednoprzęsłowym prezbiterium zamkniętym apsydą, flankowanym aneksami o wysokości korpusu. Fasada dwukondygnacyjna, płaska, podzielona pilastrami, wieńczona neobarokowym, wklęsło-wypukłym szczytem, z niszą z rzeźbą Matki Boskiej. Ołtarz główny dwuplanowy, w formie przegrody ze spływów z bramkami. Ściany wewnątrz wymalowane przez p. Webera z Warszawy, który miał być uczniem Wyspiańskiego. Klasztor skasowany przez władze carskie w r. 1832, kościół przekazany parafii, zamknięty w r. 1930, zrujnowany. Obecnie w ruinie.

Artyści i rzemieślnicy

• Weber, malarz

Bilbiografia

• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. IV/2, Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji mińskiej (1920, 1922-1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 131
• Żyskar F.J., Nasze kościoły. Opis ilustrowany wszystkich kościołów i parafji znajdujących się na obszarach dawnej Polski i ziemiach przyległych, t. 2, Archidjecezja mińska, z. 14, Dekanat borysowski, Warszawa-Petersburg 1914 1-4