Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Parafia erygowana w r. 1778. Pierwszy kościół drewniany zbudowany w r. 1726 z fundacji Stanisława Lubomirskiego. Zniszczony przez hajdamaków w r. 1768, odbudowany w r. 1772 z fundacji Franciszka Lubomirskiego. Kolejny, drewniany kościół zbudowano w r. 1809 z fundacji ks. Rajmunda Dziekońskiego. Zastąpiony murowany w r. 1827 z fundacji Antoniego Sowieckiego. Murowany, klasycystyczny, na rzucie zbliżonym do kwadratu, salowy?, z pseudotranseptem niewyodrębnionym w bryle. Fasada dwuwieżowa, parawanowa, poprzedzona portykiem kolumnowym zwieńczona tympanonem. Kościół zamknięty przez władze radzieckie w r. 1929, użytkowany jako centrum kultury i bibliotekę. W l. 1947-49 przebudowano (rozebrano dzwonnice, zlikwidowano marmurową posadzkę), w r. 1972 dobudowano do kościoła bibliotekę i mieszkanie dyrektora parku. Budynek sprzedany w r. 2000 parafii katolickiej, przekazany w r. 2003, spalony w pożarze w r. 2002.

Bilbiografia

• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. VII/4, *Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji łuckiej i żytomierskiej (1920-1921, 1923, 1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 148-149
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/) 880