Kościół parafialny p.w. Św. Trójcy

Parafia była własnością konwentu bernardynów w Leśniowie. Erygowana w r. 1626 z fundacji Jana Daniłowicza. Pierwszy kościół drewniany, fundowany w r. 1626 przez Jana Daniłowicza i Zofię z Żółkiewskich. Został spalony przez kozaków podczas powstania Chmielnickiego i odbudowany przez nowych właścicieli wsi – Koniecpolskich w r. 1658. W r. 1875 wzniesiono nowy kościół lub przeprowadzano gruntowny remont starego, o czym zaświadczał napis na belce w nadprożu: „Restaurowany ✞ w roku 1875”. Drewniany, konstrukcji wieńcowej, oszalowany. Na rzucie prostokąta zbliżonego do kwadratu, jednonawowy, dwuprzęsłowy, z wydłużonym prostokątnym prezbiterium flankowanym kwadratowymi aneksami, poprzedzony kruchtą (babińcem) z portykiem na 4 słupach. Został zamknięty najpewniej po r. 1945. Zniszczony w nieznanych okolicznościach, pozostaje w stanie daleko posuniętej ruiny.

Bilbiografia

• Dworzak A., Kościół parafialny p.w. Św. Trójcy w Stanisławczyku, [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie województwa bełskiego, red. A. Betlej, A. Dworzak, t. 2, Kraków 2021
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) 186