Kościół parafialny p.w. Św. Trójcy i klasztor Trynitarzy

Placówka fundowana w r. 1765 przez Stanisława Szczeniowskiego i Urszulę z Nitosławskich wraz z przekazaniem nowo wzniesionego, drewnianego kościoła. W r. 1813 zbudowano murowany klasztor, w l. 1819-29 nowy, murowany kościół. Murowany, salowy, dwuprzęsłowy, z jednoprzęsłowym prezbiterium, z dostawiona na osi półkolista zakrystią. Fasada poprzedzona wieżą z kruchtą w przyziemiu. Klasztor skasowany przez władze carskie w r. 1832, kościół przekazany na parafialny. Kościół zamknięty w l. 30. w. XX, w trakcie okupacji niemieckiej użytkowany jako więzienie, w czasach sowieckich jako magazyn. Następnie w r. 1985 kościół wysadzono w powietrze i całkowicie rozebrano, w budynku klasztoru umieszczono szkołę.

Bilbiografia

• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. VII/4, *Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji łuckiej i żytomierskiej (1920-1921, 1923, 1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 146
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/) 171
• Sobczyńska-Szczepańska M., Architektura trynitarzy na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, Katowice 2017 250-251
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 158, 161