Kościół parafialny p.w. Św. Trójcy i klasztor Augustianów

Parafia erygowana w l. 1672-1675, do końca w. XVIII parafię obsługiwali Augustianie, którzy początkowo rezydowali w położonym nieopodal Staninie, osiedleni w Witkowie w r. 1675 przez Wacława z Brzezia Lanckorońskiego. Pierwotny kościół drewniany. Murowany kościół i klasztor z jego fundacji budowany od r. 1672. Kościół pierwotnie trójnawowy, bazylikowy (od 1850 przebudowany na jednonawowy), murowany z cegły, tynkowany, orientowany. Nawa trójprzęsłowa z nieco niższym i węższym, dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą z aneksem przy prezbiterialnym od pd. mieszczącym zakrystię i skarbiec. Prezbiterium wydzielone od nawy arkadą łuku tęczowego. Klasztor skasowany przez władze austriackie w r. 1785 z dawnej parafii utworzono kapelanię należącą do parafii w Radziechowie, którą w r. 1888 podniesiono ponownie do rangi parafii. W l. 1898-1913 parafią w Witkowie Nowym administrowali Misjonarze z Krakowa, sprowadzeni z inicjatywy ówczesnego dziedzica Stanisława Badeniego. Kościół zamknięty po r. 1945, w czasach sowieckich kościół został obniżony, podzielony na dwie kondygnacje i zamieniony na magazyn. Obecnie pozostaje w ruinie.

Bilbiografia

• Nestorow R., Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy i klasztor Augustianów w Witkowie Nowym, [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie województwa bełskiego, red. A. Betlej, A. Dworzak, t. 2, Kraków 2021
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 13, Warszawa 1893 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII) 667