Kościół parafialny p.w. św. Stanisława i klasztor Dominikanów

Placówka fundowana w r. 1742 przez Franciszka Ksawerego Nitosławskiego. Kościół spalony przez hajdamaków w r. 1768, dominikanie zabici. Przy kościele funkcjonowały szpital i szkółka parafialna. Świątynia odbudowana w r. 1779, w taki sposób, że fragment klasztoru przebudowano na prezbiterium, do którego dostawiono drewniana nawę kościoła. Kościół spłonął w pożarze w r. 1797, odbudowany częściowo z cegły, częściowo z drewna. Klasztor skasowany w r. 1832, świątynia pozostała parafialną, pomimo prób przejęcia jej na cerkiew prawosławną. Ostatecznie parafia przeniesiona do kościoła Kapucynów w r. 1837, a kościół podominikański przekształcono w filię parafii w kościele kapucyńskim. Ostatecznie kościół zamknięto w r. 1863, (zapewne rozebrano), a murowane skrzydło poklasztorne przebudowano w r. 1870 na cerkiew funkcjonująca do dzisiaj.

Bilbiografia

• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). 608-609
• Jankiewicz P.R., XVIII-wieczne klasztory kapucyńskie na Ukrainie, Kraków 2014 35-64
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 160-161, 185