Kościół parafialny p.w. Św. Dionizego

Parafia o metryce nowożytnej. Pierwszy kościół drewniany zbudowany z fundacji Anny Tarłowej, zniszczony podczas koliszczyzny w r. 1768. Odbudowany z fundacji Macieja Lanckorońskiego. Nowy, murowany zbudowany w r. 1853 z fundacji Leona Podoskiego. Kościół zamknięty przez władze sowieckie, użytkowany jako klub, gruntownie przebudowany ze zniesieniem dwóch wież, użytkowany jako dom kultury. Po r. 2000 przekazany na cerkiew prawosławną.

Bilbiografia

• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. VII/4, *Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji łuckiej i żytomierskiej (1920-1921, 1923, 1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 129-130
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 6, Warszawa 1885 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VI) 654
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 15, cz. 1, Warszawa 1900 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XV_cz.1) 351