Kościół parafialny Matki Boskiej Śnieżnej

Położony na obszarze przedlokacyjnym kościół po raz pierwszy wzmiankowano w r. 1368; w r. 1406 związaną z nim parafię przeniesiono do katedry, a ponownie utworzono w r. 1765. Według tradycji pierwszy kościół był drewniany, a datowanie murowanego waha się od XIII do końca w. XVI. Spalony w r. 1623; w w. XIX przebudowywany m.in. po r. 1857 (fasada) i w l. 1888-92 przez Juliana Zachariewicza (m.in. nowe sklepienia, wieża). Po r. 1951 magazyn, od l. 90. w. XX służy jako cerkiew gr.-kat. Kościół składa się z prostokątnej nawy i węższego od niej prezbiterium o trójbocznym zamknięciu; od pn. do kościoła przylega w części piętrowy aneks z zakrystią i skarbcem oraz kwadratowa wieża. Od zach. do nawy przylega kwadratowy aneks z kruchtą w przyziemiu i dzwonnicą na piętrze. Od wewnątrz ściany nawy wypełnione są dużymi wnękami zamkniętymi półkoliście. Fasada zamknięta jest trójkątnym szczytem; elewacja aneksu zach., w przyziemiu boniowana, zwieńczona jest gzymsem i attyką.

Artyści i rzemieślnicy

• Zachariewicz Julian (1837-1898), architekt

Bilbiografia

• Mańkowski T., Dawny Lwów jego sztuka i kultura artystyczna, Londyn 1974 s. 15
• Енциклопедія Львова, t. 3, Львiв 2010 s. 481-483
• Ostrowski J.K., Kościół parafialny p.w. Matki Boskiej Śnieżnej, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 19: Kościoły i klasztory Lwowa z okresu przedrozbiorowego (1), Kraków 2011, s. 35-54
• Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, red. J. K. Ostrowski, cz. I: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, t. 23, oprac. M. Biernat, M. Łepkowski, K. Mamajko, J.K. Ostrowski, G. Ruszczyk, przy współpracy A. Betleja, A. Dworzak, R. Nestorow, T. Pasteczka, T. Zaucha, Kraków 2015 s. 48.