Kościół parafialny Matki Boskiej Nieustającej Pomocy na Lewandówce

Parafię rzym.-kat. na terenie dawnego przysiółka Lewandówka (w r. 1931 włączonego do Lwowa) erygowano w r. 1921. W l. 1923 u zbiegu ul. Szerokiej i Miejskiej (obecnie Sjajwo) wzniesiono drewniany kościół wg proj. Henryka Zaremby. Zamknięty w r. 1946, następnie prawdopodobnie użytkowany jako cerkiew, został w r. 1960 rozebrany. Kościół o malowniczej bryle, nawiązujący do tradycyjnego drewnianego budownictwa „dworkowego”, był orientowany i miał konstrukcję zrębową, z otynkowanymi ścianami. Składał się z prostokątnej nawy i węższego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium, do którego od pn. przylegała zakrystia z kolumnowym gankiem od zach. Wnętrze nakryte było stropem. Fasada z trójkątnym, naczółkowym szczytem osłonięta była okapem. Do fasady dostawiony był kolumnowy ganek zwieńczony okapem i trójkątnym szczytem ozdobionym Okiem Opatrzności. Kościół nakryty był dwuspadowy dachem z lukarnami i okapem wspartym na rysiach.

Artyści i rzemieślnicy

• Zaremba Henryk (1883-1954), architekt

Bilbiografia

• Brzezina K., Kościół p.w. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy na Lewandówce, [w:] Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego, red. J.K. Ostrowski, t. 12: Kościoły i klasztory Lwowa z wieków XIX i XX, Kraków 2004, s. 217-224