Kościół p.w. św. Michała Archanioła i Jana Nepomucena oraz klasztor Dominikanów

Placówka fundowana w r. 1630 przez Stanisława Lubomirskiego. Pierwszy kościół drewniany zbudowany w r. 1634, zniszczony podczas wojen kozackich, odbudowany w l. 1752-65 z fundacji Franciszka Ferdynanda Lubomirskiego. Murowany, na rzucie krzyża greckiego, z wydłużonym prezbiterium zamkniętym absydą, flankowanym kwadratowymi aneksami, z kopuła na środku korpusu. Po obu stronach ujęty skrzydłami klasztoru. Fasada dwukondygnacyjna, z wysunięta częścią środkową i zaoblonymi, cofniętymi narożami. Słynący z przechowywania cudownego obrazu Matki Boskiej i Jezusa. Klasztor skasowany prze władze carskie, przekazany parafii. Zamknięty pod koniec l. 20. w. XX, następnie pozostawał w ruinie, zwrócony katolikom w r. 1990. Obecnie w stanie dobrym.

Bilbiografia

• Сінкевич Н., Laudare Benedicere Praedicare. Домініканський орден на Волині в кінці XVI-на початку XIX ст., Київ 2009
• Урсу Н., Архітектурний комплекс домініканців XVIII ст. у Любарі, "Scientific Journal Virtus", , 2016, June, nr 7, s. 51-54 51-54
• Урсу Н., Мистецька спадщина домініканського ордену на території України XVII-XIX ст., Кам'янець-Подільський 2006
• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. VII/4, *Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji łuckiej i żytomierskiej (1920-1921, 1923, 1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 126-127
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 158, 160-162, 168, 171-173, 178, 183, 185-186