Kościół p.w. św. Jana z Dukli i klasztor Bernardynów

Placówka fundowana w r. 1761 przez króla Augusta III Wettyna. Pierwszy kościół drewniany zbudowany w r. 1761 z fundacji Kajetana Ilińskiego, spłonął w pożarze w r 1771. Zastąpiony kolejnym, drewnianym, spalonym w pożarze w r. 1820. Zastąpiony nowym, murowanym zbudowany w r. 1823-41. Murowany, na rzucie prostokąta, trójnawowy, czteroprzęsłowy, z węższym dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Na osi prezbiterium dostawiona kwadratowa w rzucie wieża, czterokondygnacyjna, o kondygnacjach nierównej wysokości, z dolną kondygnacja w formie arkadowej kruchty. Klasztor skasowany w r. 1842, kościół przeznaczony na kościół seminaryjny i rektoralny. W l. 30. w. XX kościół zamknięty i przeznaczony na dom kultury. Zwrócony katolikom w r. 1991, odnowiony.

Bilbiografia

• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. VII/4, *Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji łuckiej i żytomierskiej (1920-1921, 1923, 1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 163
• Kowalczyk J., Świątynie późnobarokowe na kresach. Kościoły i klasztory w diecezjach na Rusi Koronnej, Warszawa 2006 160