Kościół p.w. Św. Antoniego Padewskiego i klasztor Bernardynów

Placówka fundowana w r. 1639 przez Ludwika Oskierkę. Pierwszy kościół i klasztor drewniane. Kolejny drewniany kościół zbudowany w r. 1734. Zastąpiony murowanym zbudowany w r. 1793 lub w r. 1820. Murowany, na rzucie prostokąta, jednonawowy(?), pięcioprzęsłowy. Fasada prosta, dwukondygnacyjna, z podziałami ramowymi, zwieńczona trójkątnym przyczółkiem. Klasztor skasowany przez władze carskie w r. 1833, kościół przeznaczony na parafialny, o statusie filii, klasztor użytkowany jako koszary. W r. 1865 przeniesiono z kościoła farnego parafii. W kościele przechowywano Cudowny Obraz Matki Boskiej z kościoła Bernardynów Horodyszczu. Kościół zniszczony przez władze sowieckie zapewne po r. 1945, obecnie nie istnieje, w zachowanym klasztorze znajduje się baza paliwowa.

Bilbiografia

• Katalog kościołów i duchowieństwa łacińskich diecezji kresowych (1798-1939), cz. IV/2, Katalog kościołów oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego diecezji mińskiej (1920, 1922-1925), opr. J. Szczepaniak, Kraków 2014 117-118
• https://www.radzima.org/pl/object_comm/6904.html [dostęp: 09.08.2022]
• Grudziński, K., Słuck, [w:] Klasztory bernardyńskie w Polsce w jej granicach historycznych, red. H. Wyczawski, Kalwaria Zebrzydowska 1985 337-338
• Żyskar F.J., Nasze kościoły. Opis ilustrowany wszystkich kościołów i parafji znajdujących się na obszarach dawnej Polski i ziemiach przyległych, t. 2, Archidjecezja mińska, z. 19, Dekanat słucki, Warszawa-Petersburg 1914 1-7